Praktyka lodziong (tybetański: བློ་སྦྱོང་, Wylie: blo sbyong) należy do tradycji mahajany. Powstała w Indiach około 900 roku n.e. jako kompendium wskazówek i praktyk, a do Tybetu wprowadził ją Atiśa. Ponad 150 lat później, dzięki naukom Gesze Czekały Jeszie Dordże, stała się powszechnie znana jako „Siedempunktów ćwiczenia umysłu” i była nauczana publicznie. Lodziong często tłumaczony jest jako „trening umysłu”.

Poprzez praktyki zakorzenione w ostatecznej i względnej bodhiczitcie oczyszczone zostają zasłony niewiedzy i splamień emocjonalnych, a praktykujący uwalnia się od więzów własnego ego, przez co możliwe staje się rozwijanie aktywności bodhisattwy bazującej na współczuciu.

Ta ścieżka wykorzeniania egocentrycznego sposobu myślenia i działania od wieków jest bardzo ceniona przez wielu urzeczywistnionych mistrzów.

Lodziong to kompletny trening, łączący praktyki śamathy i wipaśjany oraz ścieżkę współczującej aktywności. Jest to praktyka do stosowania w codziennym życiu, pozwalająca nam podążać śladami wielkich bodhisattwów i mistrzów przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

Kurs będzie oparty na dziele I Dziamgona Kongtrula Lodro Thaye, który napisał precyzyjny i jasny komentarz, dający nam możliwość zrozumienia znaczenia tych rzadkich i cennych nauk oraz tego, jak stosować je w naszym codziennym życiu.